Orto-Med Kraków

ZADZWOŃ +48 12 422 13 80

Szpital Ortopedyczny OrtoMed

SZPITAL ORTOPEDYCZNY

CELE

Celem naszego Szpitala jest zapewnienie kompleksowej opieki nad Pacjentami po urazach lub zabiegach ortopedycznych. Pacjent od samego początku do zakończenia leczenia jest pod opieką jednego lekarza ortopedy, który diagnozuje jego przypadek, jeśli jest taka konieczność przeprowadza operację, konsultuje w czasie rekonwalescencji i nadzoruje rehabilitację. Po prostu jest lekarzem prowadzącym. Rehabilitacja powinna się rozpocząć w Centrum Medycznym OrtoMed przed planowanym zabiegiem operacyjnym. Ma to zapewnić pełne przygotowanie Pacjenta do planowanej operacji, wzmocnić odpowiednie partie mięśni i nauczyć Pacjenta postępowania bezpośrednio po operacji. Rehabilitacja kontynuowana jest w naszym Szpitalu od następnego dnia po zabiegu i trwa do ostatniego dnia hospitalizacji. W czasie pobytu w szpitalu Pacjenci rehabilitowani są dwa razy dziennie, we wszystkie dni tygodnia. Takie podejście sprawia, że cały proces leczenia jest znacznie krótszy, a sam zabieg jest mniejszym obciążeniem dla chorego. 

Naszym Pacjentom proponujemy kontynuację rehabilitacji w Centrum Medycznym OrtoMed. Tam rehabilitacja odbywa się pod kontrolą lekarza prowadzącego, czyli tego, którego wybrał sobie Pacjent przed zabiegiem. Do dyspozycji pacjentów są również inni specjalności, którzy mogą wspomagać proces rehabilitacji. Lekarz prowadzący lub Pacjent w każdej chwili może poprosić ich o konsultację.

Nasz zespół tworzą doświadczeni specjaliści z dziedziny ortopedii i traumatologii narządu ruchu, kardiologii, chirurgii ogólnej, naczyniowej, dziecięcej, flebologii, anestezji i intensywnej terapii, rehabilitacji i dietetyki.

Pod taką opieką Pacjenci szybciej dochodzą do pełnej sprawności.

OPINIE O NASZYM SZPITALU
WYKONYWANE ZABIEGI

Artroskopia stawów

Artroskopię wykonuje się w warunkach sali operacyjnej w znieczuleniu. O rodzaju znieczulenia decyduje lekarz anestezjolog w czasie przeprowadzanej z Pacjentem konsultacji anestezjologicznej. Artroskopia polega na wprowadzeniu urządzenia zwanego artroskopem do stawu poprzez niewielkie nacięcia w okolicy stawu. Po jego wprowadzeniu, do wnętrza stawu podaje się roztwór soli fizjologicznej, co ułatwia obejrzenie wnętrza stawu. Następnie ocenia się wszystkie struktury wewnątrzstawowe: chrząstki stawowe, błonę maziową, więzadła, łąkotki. Ta część zabiegu artroskopii bywa nazywana artroskopią diagnostyczną. Następnie do stawu można wprowadzić miniaturowe instrumenty chirurgiczne i wykonać procedury lecznicze stwierdzanej patologii. W przypadku przeprowadzenia tych procedur mówi się o artroskopii leczniczej.

 

Najczęściej wykonuje się artroskopię kolana, ale można badać w ten sposób także staw barkowy, biodrowy, skokowy, nadgarstek, a nawet stawy palców. W przypadku zapalenia stawów, uszkodzenia chrząstki lub więzadeł albo bólu i osłabienia stawu artroskopia może być konieczna, aby sprawdzić, na czym polega problem. Zabieg ten może także służyć do pobierania próbek tkanki (biopsji) lub do wycięcia lub usunięcia luźnych części tkanki, kości lub chrząstki w stawie.

Artroskopię można zastosować, jeśli istnieje potrzeba zajrzenia do wnętrza stawu, aby dokładnie sprawdzić, co powoduje takie problemy jak ból, obrzęk lub zapalenie. Wykonuje się ją także w przypadku naderwania chrząstki lub więzadeł, luźnego fragmentu kości w stawie lub utraty stabilności stawu. Zapalenie stawów może powodować pogrubienie błony znajdującej się w stawie, zwanej maziówką. Podczas zabiegu artroskopii błonę tę można z łatwością usunąć. Przy tego rodzaju zabiegu ryzyko infekcji jest mniejsze niż w przypadku tradycyjnej operacji, a blizny po małych nacięciach są mniej widoczne. Artroskopia powoduje także mniejsze obciążenie stawów, a rekonwalescencja po niej trwa krócej niż w przypadku tradycyjnej operacji. Artroskopia może trwać od 30 minut do godziny. Wykonuje się dwa małe nacięcia, aby można było włożyć do stawu artroskop (cienką rurkę z lampką na końcu) i przyrządy chirurgiczne. Chirurg patrzy na ekran telewizyjny, na którym widoczny jest staw, i w miarę możliwości naprawia lub usuwa wszelkie uszkodzone obszary. Czasem stosuje się „płukanie” stawu, zwłaszcza w przypadku zapalenia stawów – może to złagodzić objawy choroby na parę miesięcy. Na zakończenie zabiegu usuwa się artroskop i narzędzia, nacięcia zakrywa się sterylnym opatrunkiem, a staw można zabandażować.

 

Powrót do zdrowia po zabiegu artroskopowym następuje znacznie szybciej niż w przypadku tradycyjnej operacji. Pacjent zwykle wraca do domu tego samego dnia. Nacięcia są zwykle bezbolesne, ale przez parę tygodni po zabiegu mogą występować obrzęk i dyskomfort w obrębie stawu. Jeśli leczenie dotyczyło zapalenia stawów, może to czasem trwać dłużej. W celu złagodzenia dyskomfortu Pacjent może otrzymać środki przeciwbólowe do przyjmowania w domu.

 

W zależności od tego, którego stawu dotyczyło badanie, przez krótki czas po zabiegu konieczne mogą być szyny, temblak lub kule, chroniące staw lub ułatwiające poruszanie się.

 

Większość osób wraca do pracy w ciągu tygodnia, jeśli jednak ich praca wymaga schylania się, podnoszenia lub przenoszenia przedmiotów, lekarz może doradzić pozostanie na zwolnieniu nieco dłużej.

 

Po artroskopii nasz lekarz doradzi Pacjentowi, czy należy oszczędzać staw, czy go ćwiczyć.

 

Większość zabiegów artroskopowych przeprowadzanych w związku z urazami sportowymi pozwala wrócić do uprawiania sportu. W przypadku chorób takich jak zapalenie stawów często jednak tylko tymczasowo łagodzi ich objawy.

 

W przypadku stawu kolanowego artroskopia pozwala zwykle skutecznie leczyć uszkodzenia chrząstki lub więzadeł. Blizny po artroskopii są zwykle małe i ledwo widoczne.

Choroba Dupuytren’a

Przykurcz rozcięgna dłoniowego, zwany chorobą Dupuytrena, charakteryzuje się bliznowaceniem rozcięgna dłoniowego i w konsekwencji przykurczeniem zgięciowym palców. Etiologia choroby jest niejasna. Wymienia się wiele czynników wpływających na powstanie choroby, w tym uwarunkowania genetyczne. Może występować rodzinnie, częściej pojawia się u osób chorujących na cukrzycę, padaczkę, choroby wątroby i palących papierosy. Choroba Dupuytrena występuje dziesięciokrotnie częściej u mężczyzn niż u kobiet. Zazwyczaj ujawnia się po 40 roku życia. Może mieć również charakter urazu zawodowego, a więc narażenia na przeciążenia i mikrourazy w czasie pracy, co ma powodować drobne wylewy krwawe do rozcięgna i być początkiem procesu włóknienia.

 

Objawy
Choroba objawia się w różny sposób; początkowo mogą to być tylko zgrubienia na dłoni i palcach.
Z czasem rozwój choroby może prowadzić do przykurczania się palców.
W zaawansowanych stadiach może sprawiać trudności z włożeniem ręki do kieszeni lub przywitaniem się.

 

Leczenie

Drobne zmiany bez ograniczenia ruchu palców nie wymagają leczenia operacyjnego. Wskazane są wtedy okresowe kontrole u lekarza. Większość chorych decyduje się na leczenie z powodu przykurczu palców, który utrudnia wykonywanie codziennych czynności i przeszkadza w pracy. Do niedawna jedyną skuteczną metodą leczenia był zabieg operacyjny, polegający na wycięciu chorobowo zmienionego fragmentu rozcięgna dłoniowego. Usunięcie obkurczonego pasma rozcięgna oraz, w wybranych przypadkach, plastyka skóry. Pozwala to na uwolnienie przykurczu i odzyskanie wyprostu palców. Metoda zabiegu operacyjnego oraz wynik pooperacyjny w głównej mierze zależy od stopnia zaawansowania choroby.
Leczenie operacyjne nadal jest złotym standardem w leczeniu tej choroby, jednak od niedawna dostępna jest również metoda nieoperacyjna. Polega na podaniu roztworu kolagnazy do zmienionego chorobowo pasma rozcięgna dłoniowego. Jest to preparat enzymatyczny pod wpływem którego następuje rozpuszczanie kolagenu, z którego zbudowane jest rozcięgno dłoniowe. Zabieg ma charakter ambulatoryjny: preparat jest podawany w postaci zastrzyku do zmienionego chorobowo pasma rozcięgna dłoniowego. Po około 24 godzinach następuje drugi etap – w znieczuleniu miejscowym przykurcz jest uwalniany poprzez wyprostowanie palców. Największą zaletą tej metody jest to, że nie ma potrzeby przecinania skóry oraz znacznie szybszy, niż w metodach operacyjnych, powrót do sprawności.
Decyzja, która z metod w danym przypadku jest optymalna zależy w dużej mierze od charakteru i zaawansowania choroby. Poradę w tym zakresie można uzyskać podczas konsultacji lekarskiej.

Endoprotezoplastyka stawu biodrowego

Stałe, ostre dolegliwości bólowe, które nie pozwalają spać i znaczne ograniczenie ruchomości stawu biodrowego to podstawowe objawy procesu zwyrodnieniowego. Kiedy zawiodą metody leczenia zachowawczego (terapia lekowa i rehabilitacja), jedynym zabiegiem powodującym ustąpienie objawów jest endoprotezoplastyka, czyli zabieg wszczepienia sztucznego stawu. Operacja wszczepienia stawu biodrowego jest zabiegiem mającym zastąpić uszkodzone elementy stawu biodrowego. Staw biodrowy jest stawem kulistym, w którym głowa kości udowej osadzona jest w panewce. Powierzchnie obu tych części stawu wyścieła gładka struktura zwana chrząstką stawową. Choroba zwyrodnieniowa doprowadza do zużycia chrząstki, odsłaniając leżącą pod nią kość.

 

Podczas zabiegu wszczepienia stawu biodrowego lekarz-operator zamienia zużytą głowę kości udowej na metalową lub ceramiczną kulę osadzoną na trzpieniu, panewka zaś zostaje rozwiercona i zastąpiona plastikową lub metalową z plastikową wkładką.

 

Zabieg ten zajmuje około 2 godzin. Operator wykonuje pojedyncze cięcie (długości 20-30 cm lub 6-10 cm w przypadku techniki małoinwazyjnej) z boku chorego biodra i uda.

 

W szpitalu OrtoMed stosujemy endoprotezy czołowych producentów. Każdy przypadek traktowany jest indywidualnie, czyli rodzaj protezy dobierany jest do konkretnego Pacjenta. Ma to zapewnić pełne bezpieczeństwo i długoletnie zadowolenie naszych Pacjentów po wykonanym zabiegu wszczepienia sztucznego stawu.

 

Rehabilitacja jest bardzo ważnym elementem procesu leczenia po zabiegu wszczepienia stawu biodrowego. W naszym szpitalu jest to rutynowe działanie. Pacjenci są rehabilitowani przez 7 dni tygodnia. Z reguły szybko sami stają na nogach i rozpoczynają chodzenie o kulach. W niektórych przypadkach na początku Pacjenci mogą wymagać chodzika lub balkonika do chodzenia. Chodzenie o kulach rozpoczynają później. Podczas rehabilitacji Pacjenci uczą się chodzić, pokonywać schody, siadać i wstawać z siedzeń oraz wsiadać i wysiadać z pojazdów, jak również korzystania z toalety. Długość hospitalizacji jest różna i zależy głównie od stanu zdrowia pacjenta przed zabiegiem. Waha się w granicach od 3 do 8 dni.

 

Czas powrotu do domu w znacznej mierze zależy od warunków socjalnych. Osoby mieszkające w domach lub mieszkaniach wyposażonych w łazienki, do których można dotrzeć bez konieczności pokonywania schodów, wypisywani są do domu szybciej, niż osoby mieszkające w domach, w których konieczne jest pokonywanie wielu stopni. Osobom mieszkającym z odpowiedzialnym opiekunem lub rodziną będzie oczywiście łatwiej niż osobom mieszkającym samotnie.

Powrót do pracy następuje zwykle po okresie 3 miesięcy, ale wiele osób wraca do pracy wcześniej. Prowadzenie pojazdów mechanicznych dozwolone jest zwykle po upływie sześciu tygodni. Większość pacjentów jest w stanie pokonywać schody w ciągu tygodnia od zabiegu.

 

Rehabilitacja po operacji pomaga w powrocie do dawnej sprawności, w uruchamianiu biodra i może w znacznym stopniu skrócić czas powrotu do pracy. Jeśli biodro bardzo zesztywnieje, wówczas pomoc rehabilitanta może być niezbędna jeszcze przez wiele tygodni po operacji, już w warunkach domowych.

Endoprotezoplastyka stawu kolanowego

Ostre dolegliwości bólowe i znaczne ograniczenie ograniczenia ruchomości stawu kolanowego to główne objawy choroby zwyrodnieniowej. Jeśli leczenie zachowawcze (terapia lekowa i rehabilitacja)nie przynosi efektu, jedynym zabiegiem powodującym ustąpienie objawów jest endoprotezoplastyka, czyli zabieg wszczepienia sztucznego stawu. Zabieg operacyjny polega na usunięciu zniszczonej powierzchni stawowych chorego stawu i zastąpieniu ich implantami metalowymi i plastikowymi. Operacja wykonywana jest w celu zniesienia dolegliwości bólowych powodowanych zazwyczaj na skutek pocierania o siebie kości tworzących staw kolanowy, po zniszczeniu chrząstki stawowej w wyniku choroby zwyrodnieniowej. Operacja powinna przynieść ponadto poprawę ruchomości stawu kolanowego.

 

Istnieją dwa typy wymiennej alloplastyki (wszczepienia implantów) stawu kolanowego:

 

– częściowa alloplastyka stawu kolanowego – operację przeprowadza się, gdy tylko jeden przedział został zniszczony, zatem w tym zabiegu wymianie podlega tylko zużyty przedział kolana;

 

– całkowita alloplastyka – operacja ta polega na zastąpieniu całego stawu kolanowego protezą wykonaną z metalu i tworzyw sztucznych. Po przecięciu skóry na przedniej powierzchni kolana, najniżej położona (dalsza) część kości udowej oraz górna (bliższa) część kości piszczelowej zostają odcięte i zastąpione protezą zbudowaną z metalu (część mocowana do kości udowej) oraz z metalu i tworzywa (część zakładana na kość piszczelową). Dodatkowo zastąpiona, lub pokryta sztucznym materiałem może zostać także tylna powierzchnia rzepki.

Operacja zajmuje zwykle około 2 godzin, a Pacjent pozostaje w szpitalu od 4 do 8 dni. Zabieg wykonywany jest przez nacięcie długości około 20-25cm poprowadzone na przedniej części kolana. W szpitalu ORTO-MED stosujemy endoprotezy czołowych producentów. Każdy przypadek traktowany jest indywidualnie, czyli rodzaj protezy dobierany jest do konkretnego Pacjenta. Ma to zapewnić pełne bezpieczeństwo i długoletnie zadowolenie naszych Pacjentów po wykonanym zabiegu wszczepienia sztucznego stawu.

 

Rehabilitacja jest bardzo ważnym elementem procesu leczenia po zabiegu wszczepienia stawu kolanowego. W naszym szpitalu jest to rutynowe działanie. Pacjenci są rehabilitowani przez 7 dni tygodnia. Z reguły szybko sami stają na nogach i rozpoczynają chodzenie o kulach. W niektórych przypadkach na początku Pacjenci mogą wymagać chodzika lub balkonika do chodzenia. Chodzenie o kulach rozpoczynają później. Podczas rehabilitacji Pacjenci uczą się chodzić, pokonywać schody, siadać i wstawać z siedzeń oraz wsiadać i wysiadać z pojazdów, również jak korzystać z toalety.

 

Czas potrzebny do powrotu do domu w znacznej mierze zależy od warunków socjalnych; osoby mieszkające w domach lub mieszkaniach wyposażonych w łazienki, do których można dotrzeć bez konieczności pokonywania schodów, wypisywani są do domu szybciej, niż osoby mieszkające w domach, w których konieczne jest pokonywanie wielu stopni. Osobom mieszkającym z odpowiedzialnym opiekunem lub rodziną będzie oczywiście łatwiej niż osobom mieszkającym samotnie.

 

Powrót do pracy następuje zwykle po okresie 3 miesięcy, ale wiele osób, zwłaszcza wykonujących pracę siedzącą wraca do pracy wcześniej. Prowadzenie pojazdów mechanicznych dozwolone jest zwykle po upływie ośmiu tygodni. Większość pacjentów jest w stanie pokonywać schody w ciągu tygodnia od zabiegu. Rehabilitacja po operacji pomaga w powrocie do dawnej sprawności i w uruchamianiu kolana i może w znacznym stopniu skrócić czas powrotu do pracy. Jeśli kolano bardzo zesztywnieje, wówczas pomoc rehabilitanta może być niezbędna jeszcze przez wiele tygodni po operacji, już w warunkach domowych.

Korekcja paluchów koślawych (halluxy)

Halluxy – czyli paluchy koślawe to nabyte bądź wrodzone zniekształcenie w obrębie stopy, polegające na koślawym ustawieniu palucha oraz szpotawym ustawieniu I kości śródstopia, któremu zwykle towarzyszy płasko-kośkawe ustawienie stopy. Wielkość kąta pomiędzy osią długą palucha a osią I kości śródstopia przekracza 20 stopni. Skutkiem tego jest wystawanie, po stronie przyśrodkowej stopy, głowy I kości śródstopia (tzw. bunion).

 

U ponad 60 % chorych występują uwarunkowania genetyczne – halluxy występują rodzinnie, halluxy mogą powodować również czynniki zewnętrzne: przykurcz ścięgna Achllesa lub mięśnia brzuchatego łydki, płaskostopie. Również wysoki obcas powoduje dodatkowo przeciążenie przedniej części stopy, czego skutkiem może być poszerzenie przodostopia i obniżenie poprzecznego łuku stopy, natomiast spiczasty kształt butów zwiększa ucisk na paluch – potęguje to deformacje i ból. Przy nieleczonych halluxach dolegliwości bólowe mogą być tak duże, że utrudniają chodzenie, chorzy często skarżą się, że tylko bardzo szerokie i miękkie buty umożliwiają im chodzenie.

 

Zapobieganie paluchom koślawym polega na noszeniu odpowiedniego obuwia. W razie wystąpienia stanu zapalnego kaletki maziowej należy stosować różnego rodzaju ochronę (poduszeczki, kółka ochronne). W momencie zauważenia pierwszych objawów pomocne mogą okazać się ćwiczenia wsparte fizykoterapią, obniżenie masy ciała, wysiłek fizyczny, zmiana obuwia oraz rehabilitacja mogą dać dobre rezultaty leczenia. Jednak deformacja ma tendencje do pogłębiania się, co jest bolesne i nieestetyczne. Najczęściej dotknięte tym problemem są kobiety. Deformacja dotyka też innych palców stopy oraz podbicia. Najskuteczniejszą metodą leczenia jest leczenie operacyjne.

 

Zabieg operacyjny przeprowadza się najczęściej w znieczuleniu miejscowym, bezpiecznym dla Pacjenta. Pacjent nie odczuwa żadnych bólów w czasie operacji.

Jest dużo technik operacyjnych. W trakcie konsultacji u naszego lekarza ortopedy w Poradni OrtoMed, po wykonaniu dodatkowych badań, proponowany jest najlepszy sposób leczenia, który uwzględnia ewentualne zmiany zwyrodnieniowe, wiek Pacjenta, wielkość wady oraz budowę anatomiczną Pacjenta. Rodzaj zabiegu operacyjnego zależy jedynie od powyższych czynników i stopnia zaawansowania koślawości palucha.

 

Uzupełnieniem leczenia operacyjnego jest jak najszybsze włączenie rehabilitacji, dostosowanej do Pacjenta przez lekarza i rehabilitanta. Rehabilitacja przyśpiesza proces gojenia rany pooperacyjnej, zmniejsza obrzęk operowanej okolicy i zwiększa zakres ruchów. To umożliwia znacznie szybszy powrót Pacjenta do normalnego życia.

Łokieć tenisisty

„Łokieć tenisisty” występuje głównie u mężczyzn, chociaż coraz częściej spotyka się tę chorobę u kobiet; w większości dotyczy prawej kończyny.

 

„Łokieć tenisisty” to schorzenie dotyczące mięśni prostowników nadgarstka, zwane inaczej zapaleniem nadkłykcia bocznego kości ramiennej. Brzmi skomplikowanie, ale mówiąc wprost łokieć tenisisty jest bolesną dolegliwością mającą swoje źródło w zmienionej patologicznie okolicy przyczepu ścięgien mięśni prostowników nadgarstka do kości ramiennej. Przyczyną schorzenia jest najczęściej przeciążenie mięśni prostowników nadgarstka i palców w wyniku zbyt forsownego uprawiania jednostronnych czynności, co objawia się bolesnością w okolicy bocznej strony łokcia.

 

Schorzenie występuje u sportowców, skrzypków, masażystów i przeważnie u osób z dobrze rozwiniętym układem mięśniowym. Spośród dyscyplin sportu wymienić należy tenis, stąd też dolegliwość tę nazywa się łokciem tenisisty. Do niedawna większość lekarzy i terapeutów kojarzyła “łokieć tenisisty” z istniejącym w tej okolicy stanem zapalnym. Obecnie uważa się, że dużą rolę odgrywają tu też zmiany degeneracyjne w strukturze kolagenu oraz nieprawidłowości w ukrwieniu. Obydwa te czynniki występują jako efekt powtarzających się przeciążeń i mikrourazów, często bez współistniejącego stanu zapalnego.

 

„Łokieć tenisisty” występuje najczęściej w przedziale wiekowym 30-65 lat. Ma zdecydowane powiązanie z pracą przy komputerze, wykonywaniu zawodów wymuszających powtarzające się często ruchy nadgarstka np. wyprost oraz ruchy podobne jak podczas wkręcania śruby. Pomimo nazwy sugerującej związek z uprawianiem gry w tenisa – tylko ok. 10% graczy cierpi na tę dolegliwość. Dotyczy to zwłaszcza osób rozpoczynających naukę gry, którzy nie mają jeszcze doskonale wyćwiczonej techniki uderzeń i generują ruch z nadgarstka zamiast z tułowia i barku. Rozkład sił jest nierównomierny a wytworzone podczas odbicia piłki tenisowej wibracje dodatkowo przeciążają miejsce przyczepu mięśni.

 

Chorzy skarżą się na dolegliwości bólowe umiejscowione w okolicy łokcia przy ruchach odwracania przedramienia i wyproście łokcia, zwłaszcza przy czynnościach wykonywanych z pokonywaniem pewnego oporu, np. wkręcanie śruby, żarówki, otwieranie drzwi. Ból może promieniować do nadgarstka lub barku; nasila się przy ucisku przyczepu wymienionych mięśni.

 

Podstawowe objawy schorzenia to:

– ból odczuwany po bocznej stronie stawu łokciowego,
– tkliwość tkanek podczas badania palpacyjnego,
– ból nasilający się podczas aktywności wyprostnej nadgarstka,
– ból i ograniczenia ruchowe występujące nawet przy prostych czynnościach, jak podnoszenie drobnych ciężarów (np. butelki z wodą, zakupów).

 

Leczenie polega na zaprzestaniu na jakiś czas wykonywania czynności powodujących ból, stosowaniu jonoforezy, ultradźwięków czy obstrzykiwaniu bolesnych miejsc steroidami. Dobre wyniki daje stosowanie opaski pneumatycznej. jednak choroba jest nieraz oporna na stosowanie leczenia zachowawczego. W uporczywych przypadkach, nie poddających się leczeniu zachowawczemu, wskazane jest leczenie operacyjne, polegające na uwolnieniu rozcięgna mięśnia prostownika wspólnego palców.

 

Operacja zwykle przeprowadzana jest w znieczuleniu przewodowym. Wymaga pozostania w szpitalu jedynie dobę. Polega na oddzieleniu zapalnej tkanki od kości: przecięciu powięzi, wycięciu części przyczepu, przecięciu lub wydłużeniu ścięgna. Efektem jest reakcja odbudowy przyczepu ścięgna i ustąpienie dolegliwości. Dziewięciu na dziesięciu pacjentów już po trzech miesiącach wraca do pełnej aktywności, u części operowanych krótkotrwały ból ponownie pojawia się przy dużym przeciążeniu ręki. Leczenie operacyjne nie przynosi poprawy u 2-3% pacjentów.

 

“Łokieć tenisisty” to schorzenie bolesne, przewlekłe i wierne (niestety wraca). Warto więc pomyśleć o profilaktyce. Wystarczy przecież, kiedy to tylko możliwe, rozłożyć pracę na dwie ręce (np. podczas zakupów), kupić ergonomiczną klawiaturę i czasem postawić na spacer zamiast na serwis, czy grać w badmintona mniej energicznie. A jeszcze lepiej wybrać sport przyjazny mięśniom i stawom, choćby pływanie.

Rekonstrukcja więzadła ACL

Najczęściej zrywanym więzadłem kolana jest ACL (więzadło krzyżowe przednie). Urazowi ACL często towarzyszą uszkodzenia innych struktur, tj. chrząstki stawowej, łąkotek oraz innych więzadeł stawu kolanowego.

 

Typowy przebieg i objawy zerwania ACL to „ucieknięcie” kolana z ostrym bólem, któremu często towarzyszy charakterystyczny dźwięk (trzask lub chrupnięcie). Kolano po urazie jest bolesne i zazwyczaj dosyć szybko narasta obrzęk. Po urazie występuje trudność w obciążaniu kontuzjowanej kończyny.

 

Uszkodzenie ACL jest poważnym urazem kolana, szczególnie z uwagi na towarzyszące, lub pojawiające się w następstwie przewlekłej niestabilności, dodatkowe uszkodzenia kolana. Wczesne zgłoszenie się do specjalisty pozwala na szybkie zaopatrzenie urazu oraz często na powstrzymanie rozwoju dodatkowych uszkodzeń.

 

Podjęcie właściwego leczenia w przypadku uszkodzenia ACL jest decyzją złożoną, będącą wypadkową wieku Pacjenta, poziomu aktywności fizycznej, oczekiwań i pozostałych uwarunkowań zdrowotnych. Niektórzy Pacjenci są w stanie osiągnąć funkcjonalną stabilność kolana nawet bez więzadła krzyżowego przedniego (nie poddając się zabiegowi rekonstrukcji ACL) poprzez wzmacnianie mięśni i trening odruchów. Jest to możliwe do osiągnięcia poprzez stały trening pod nadzorem wykwalifikowanego fizjoterapeuty. Uzyskana w ten sposób stabilność pozwala zazwyczaj na normalne funkcjonowanie jednak powrót do pełnej aktywności fizycznej (szczególnie w przypadku sportowców) na poziomie sprzed urazu jest najczęściej niemożliwy.

Najczęstszym wskazaniem do rekonstrukcji ACL jest nawracające uciekanie kolana. W trakcie każdego następnego epizodu ucieknięcia może dojść do dalszych uszkodzeń chrząstki i łąkotek pogarszając w ten sposób prognozę i prowadząc w przypadku nie leczenia do rozwoju zmian zwyrodnieniowych. Brak epizodów uciekania nie może być objawem uspokajającym ponieważ przewlekłe przeciążenia wynikające z braku stabilności również prowadzą do dalszych uszkodzeń struktur kolana. W takim przypadku jest wskazana rekonstrukcja więzadła.

 

Rekonstrukcją więzadła krzyżowego przedniego (ACL) nazywamy zastąpienie uszkodzonego więzadła nowym więzadłem ze ścięgien Pacjenta.

 

Celem zabiegu jest przywrócenie stabilności stawu kolanowego. Uszkodzenia tego wiązadła może spowodować dolegliwości nie tylko podczas aktywności fizycznej, ale też w życiu codziennym. Badania sugerują, że niestabilność kolana prowadzi do powstania uszkodzeń chrząstki i zmian zwyrodnieniowych. Operacja jest zwykle wykonywana artroskopowo. Pacjent jest typowo znieczulony do zabiegu. Po ocenie stawu i usunięciu strzępów „starego” czyli zerwanego ACL przystępuje się do pobrania przeszczepu z więzadła lub ścięgien okolicy operowanego kolana. Po pobraniu przeszczepu jest on opracowany i uformowany tak aby mógł zastąpić uszkodzony ACL, czyli wrósł w kość udową i piszczelową. Aby umieścić przeszczep na miejscu należy wywiercić kanały w kości piszczelowej i udowej. Kanały te muszą zostać bardzo precyzyjnie umiejscowione – ma to kluczowe znaczenie dla biomechaniki stawu i tym samym dla końcowego rezultatu leczenia.

 

Zabieg kończy wprowadzenie i umocowanie przeszczepu – do tego celu używane są rozmaite śruby, wkręty, kołki (tzw. piny), guziki oraz inne przeszczepy. Wykonane mogą być z metalu, lub tworzyw ulegających z czasem wchłanianiu.

 

Po zabiegu rozpoczyna się rehabilitacja, która trwa kilka miesięcy.

Rekonstrukcja więzadła MCL

Więzadła poboczne wzmacniają boki stawu kolanowego z obu stron. Dzięki nim możliwe jest odwodzenie i przywodzenie kolana.

 

W większości przypadków izolowanych uszkodzeń MCL w stopniu I i II stosuje się leczenie zachowawcze. Jego głównym elementem jest względne unieruchomienie, stopniowe wprowadzanie ruchu i progresywne wzmacnianie kończyny. Działania te zazwyczaj dają korzystne rezultaty i pozwalają na pełen powrót do aktywności fizycznej. Mimo dużej zdolności naprawczej MCL, tkanka powstała w procesie gojenia jest dużo grubsza i twardsza, co zmienia jej właściwości biomechaniczne. Prawidłowo przeprowadzone leczenie zachowawcze powoduje, że właściwości więzadła są zbliżone do tkanki pierwotnej.

 

W przypadku uszkodzeń III stopnia możliwe jest zarówno leczenie zachowawcze jak i operacyjne. W przypadku leczenia zachowawczego należy wykluczyć uszkodzenia innych struktur stawu kolanowego, które mogą zaburzyć proces leczenia MCL. Na opóźnienie tego procesu mogą wpłynąć także zaburzenia osi kończyny np. duża wrodzona koślawość stawu kolanowego. W przypadku, gdy dojdzie do współuszkodzenia ACL oraz MCL I lub II stopnia, można zdecydować się na rekonstrukcję ACL oraz jednoczesne, zachowawcze leczenie MCL. W przypadku uszkodzenia III stopnia istnieje niewiele przypadków potwierdzających skuteczność leczenia zachowawczego. W większości przypadków wykonuje się rekonstrukcję, ponieważ jeśli nie dojdzie do wygojenia więzadła może dojść do przewlekłej niestabilności stawu, co w przyszłości może przyczynić się do uszkodzenia łąkotki przyśrodkowej oraz wtórnego występowania zmian zwyrodnieniowych stawu kolanowego.

 

Leczenie operacyjne jest bardzo rzadko wykonywane ze względu na dobre rezultaty leczenia zachowawczego. Zabieg operacyjny wygląda bardzo podobnie jak przy rekonstrukcji ACL. W przypadku rekonstrukcji materiał pobierany jest od pacjenta.

Rekonstrukcja więzadła PCL

Więzadło krzyżowe tylne (PCL) jest kolejnym, obok więzadła krzyżowego przedniego (ACL) oraz oraz kompleksu tylno-bocznego (MCL) stabilizatorem stawu kolanowego. PCL odpowiada za stabilność tylną kolana.

 

Uszkodzenie PCL można leczyć zachowawczo (nieoperacyjnie) – poprzez unieruchomienie kolana w ortezie (stabilizatorze).

 

Uszkodzenie PCL bardzo rzadko wymaga leczenia operacyjnego. Operacyjna rekonstrukcja PCL wskazana jest przy całkowitym (III stopnia) uszkodzeniu tego więzadła.

 

Pomimo, że PCL jest jednym z głównych stabilizatorów stawu kolanowego, niewiele jest tego typu przypadków. Wynika to z niewysokiego wskaźnika uszkodzeń tego więzadła, trudności diagnostycznych i często braku wyraźnej dysfunkcji kolana w przypadku niewydolności tego więzadła. Do uszkodzenia najczęściej dochodzi na drodze urazu, co w szczególności zauważamy w sportach kontaktowych (np. sportach walki). Uszkodzenia, do których dochodzi podczas kopnięcia lub innej siły działającej z zewnątrz, zazwyczaj są dużo cięższe. Do urazu może dojść także w przypadku upadku na zgięte kolano, nadmiernego przeprostu kolana lub w sytuacji nadmiernej rotacji zewnętrznej połączonej z siłą tylno-przyśrodkową działającą na staw. Uszkodzenia na drodze skręcenia kolana najczęściej są łagodniejsze. Zazwyczaj nie powodują całkowitego przerwania więzadła, a leczenie polega na działaniach zachowawczych.

 

Uszkodzenie PCL powoduje niestabilność tylną stawu kolanowego, czyli nadmierne przemieszczanie piszczeli w kierunku tylnym względem kości udowej. Izolowany uraz tego więzadła występuje rzadko i zazwyczaj współistnieje z innymi uszkodzeniami. Niewydolność PCL, szczególnie w początkowym etapie, często jest niezauważana przez pacjentów. Wynika to z dużo rzadszych epizodów uciekania kolana, niż jak ma to miejsce w przypadku uszkodzeń ACL. Po kilku latach niewydolności więzadła często dochodzi do artrozy (choroby zwyrodnieniowej) stawu rzepkowo-udowego. W przypadku niewydolności PCL rzepka zaczyna przeciwdziałać tylnemu przemieszczeniu piszczeli, co po kilku latach najczęściej doprowadza do przewlekłego bólu przyśrodkowego i przedniego przedziału kolana.

 

W przypadku rekonstrukcji materiał pobierany jest od Pacjenta. Zabieg operacyjny wygląda bardzo podobnie jak przy rekonstrukcji ACL.

Zespół cieśni nadgarstka

Zespół cieśni kanału nadgarstka jest to stan chorobowy powstały w wyniku długotrwałego ucisku nerwu pośrodkowego biegnącego w kanale nadgarstka.

 

Schorzenie to najczęściej jest wywoływane poprzez samoistne pogrubienie więzadła poprzecznego nadgarstka. Innymi przyczynami choroby mogą być choroby zapalne, takie jak na przykład reumatoidalne zapalenie stawów. Na rozwój choroby może mieć wpływ również charakter pracy, jak długotrwała praca z myszką komputerową. Chorobę mogą także wywołać zminy zwyrodnieniowe lub będące następstwem urazu zwężenie kanału nadgarstka.
Przewlekły ucisk na włókna nerwu pośrodkowego powoduje zaburzenia jego odżywiania, co wywołuje obrzęk nerwu i nasila dolegliwości.

Do objawów zespołu cieśni kanału nadgarstka należą:
-mrowienia i zaburzenia czucia palców: kciuka, wskazującego, środkowego i połowy serdecznego
– osłabienie siły chwytu ręki i brak precyzji ruchów
– wypadanie przedmiotów z ręki
– zanik mięśni kłębu

Objawy występują najczęściej w nocy, nasilają się po uniesieniu kończyny a zmniejszają po opuszczeniu. Po przebudzeniu chory odczuwa mrowienie w obrębie ręki, które często ignoruje, przypisując je przyjęciu nieprawidłowej pozycji podczas snu. W razie większego nasilenia choroby – najczęściej mrowienie, drętwienie lub uczucie zmiany temperatury skóry (uczucie pieczenia lub zimna) a także ból budzą chorego w nocy, ulgę wtedy przynosi opuszczenie ręki ku podłodze.

Podstawą rozpoznania choroby jest wywiad oraz badanie fizykalne kończyny. W celu potwierdzenia rozpoznania stosuje się badanie przewodnictwa nerwowego w nerwie pośrodkowym (EMG) lub badanie USG. Te badania pozwalają również określić stopień zaawansowania choroby.

W początkowych stadiach choroby możliwe jest leczenie zachowawcze, które polega na unieruchomieniu kończyny na noc oraz terapii manualnej. W bardziej zaawansowanych przypadkach stosuje się leczenie operacyjne, które polega na uwolnieniu nerwu pośrodkowego w kanale nadgarstka. Zabieg wykonywany jest w trybie jednodniowym, w znieczuleniu miejscowym, regionalnym lub krótkotrwałym ogólnym. Po zabiegu operacyjnym powrót do lekkich czynności manualnych (jak praca przy komputerze) jest możliwy po kilku dniach, jednak praca o charakterze fizycznym jest niemożliwa przez okres około 6 tygodni. Właściwie przeprowadzone leczenie daje dużą szansę na pełny powrót do pełni zdrowia.